Περί της εξουσίας(ή άλλου τίνος;-φεύγωμες προς Τήνον)

ΑΜΜΕΣ ΔΕ Γ'ΕΣΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩι ΚΑΡΡΟΝΕΣ

Πρασινογάλαζα τα 'μάτια

και 'φορούσανε περικνημίδες,

ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια

και πατώντας κατσαρίδες.

Διηνεκές το πένθος 'ς την καρδιά καταβυθίζει,

αναμένοντας την αναστάσιμον ελπίδα.

Καινά δαιμόνια ο Τύραννος ες τας Αθήνας προσκομίζει,

ρουν αλλάσσοντας της ιστορίας και σανίδα

σωτηρίας ψάχνοντας μες 'ς τους Συμμάχους,

όνειδος το ακρογωνιαίον της στιγμής του τάχους..

Κύμβαλον παλλόμενον το καλοδουλεμένον.

Ήταν η γνωστή σου συνταγή.

Από τα μήκη της αβύσσου 'ς το σταθμό των τρένων.

Έλαμπες μα 'ζήλευσες την άφατο σιγή.

Αυτοκυρίαρχος λαός,

τους Λάκωνες μιμούμενος,

και,αντικρίζοντας το φως,

ακτίνες Του καρπούμενος..

Δόξα 'σ'έναν Κύριο

-που σ'έπιανε ντελίριο

'ς τη θάλασσα να περπατεί

κι'ενώπιόν σου ν'αστραποβολεί..!

Το μοναδικό ευρώ που έχασα(καταμεσήμερο πελάγους)

Μες 'ς τα κατάβαθα του Άδου

και παρόχθιος,εκεί,του Πάδου,

'φάνηκα επικλινής 'στη γη,

επίμονα να τιθασεύω το γατί.

Κεφάλαιον απολογίας

για μια θέση ευκαιρίας

'ς τους κρουνούς των ουρανών,

αυθέντης ζωηφόρος των θεών..

Τα νέα σου bizoux,

το φόρεμα,η τουαλέττα,

με μυριάδες τα joujoux

'ς την πολύχρωμο παλέττα.

Προγευόμενοι το μέλλον

'σε καρέκλες και τραπέζια,

ενεοί που έσβησεν ο Γέλων,

'φαντασμένα τόσον κιρκινέζια.

Δημαρχάκος

ο Καζάκος

τελικά.

Καρικατούρες

των Ελλήνων.

'Σ τ'όνομα των κρίνων

'ξέφτισαν,'ξεθώριασαν,

του Καραγκιέζ φιγούρες.

Εισπνέοντας από καιρού τον Κύριο

ενησχολήθης με σωρεία τους γραφιάδες.

'κεί που έβαζαν υπογραφές

για έργα-έργον,Αμερικανόδουλοι χαρτογιακάδες..

Δεν πρόλαβες να κάμης το κομμάτι σου.

Δε 'θέλησα να δώσω μια συνέχεια.

Που τόσο 'λαχταρούσες,κουτσομπόλα,'στην ανέχεια.

Κατάκοπη σε 'βρήκα,'ς το κρεββάτι σου..

Συνάγοντας τα μέρη 'ς την ολότητα

'Πέρασαν γενιές για να σε 'ξαναδώ.

'Μεγάλωσες αιφνίδια και άλλαξες πολύ.

'Σ τα όνειρά σου ερευνούσα το γιατί

κ'εσύ μ'εγκαταλείπεις τόσο ξένο 'ς το χωριό.

Ταυτότητα δε 'βρήκα συγγραφέως χαλκεντέρου.

Πένης,πλάνης να παιδεύω τη μοναδική μου γλώσσα

τα υψίπεδα της Πίνδου για να κατακτήσω

με λόγι'άφθορα,πρωτάκουστα 'ς τα χείλη και να σβύσω

τα κεριά των γενεθλίων με την άνοδο των S300,

ένδειξη απόδειξης του 'γυμνασμένου συνεταίρου.

Τίποτε δε 'θέλησα να 'πώ,

εκείνο,τώρα,που 'σκεφτόμουν εμπαθώς.

'Μπρός 'ς τον αέρα τον κοπανιστό

τύφλα νά 'χουν οι μουσώνες,είπε τις σοφός.

Πιθανολόγημα περιωπής

θα είναι πάντα κάθε λέξη

σου,αφήνοντας να διατρέξει

κάθε σου ικμάδα κοίλης γης.

'Σ την αναπηρική καρέκλα

'ξάφνου εμφανίστηκε η Θέκλα.

Ήταν τόσο πρόχειρα και ταπεινά

-ο 'λίγος ενθουσιασμός μες 'ς την καρδιά.

Δυσθεώρητον το ύψος.

Που σου επεβλήθη γύψος.

Όταν πρέπει,να διαλέγεσαι,

μονάχα να εκφράζεις και να λέγεσαι..

Εγκεφαλογράφημα στιγμής εμπνευστικής-εφηβικής

 Αηδών στακτόχρωμος ο νους

τα μέλλοντα γνωρίζει να προβλέπει

και να διηγείται σαν τους ραψωδούς

τα ησιόδεια,ομηρικά,θηβα'ι'κά,τα έπη.

Διαμηνύοντας τον κίνδυνο της απωλείας

και υψώνοντας το λάβαρο της ευτυχίας

ήρθα να κουρνιάσω 'κεί,Αθήναζε,κοντά σου,

ορεσίβιος διαβάτης 'ς τα 'κλεμμένα όνειρά σου.

Ζηλιαρόγατος εγώ δεν είμαι.

Αμερικανός απέγινες,ω μίμε,

χάνοντας πολλή φαιά ουσία,

φτιάχνοντας ολόκληρη περιουσία,

την υφήλιο να κατακτήσεις

και 'ς το διάστημα το πόδι να πατήσεις..

'Σ το τελευταίο σου καντήλι

'τέλειωσεν ο αναπτήρας.

Ήταν η ζωή αυτή,της μοίρας,

ως αερικόν ταξίδι κάνοντας Απρίλη.

Λόγια διασπείροντας 'ς το δρόμο,

τρέχοντας για να προλάβω τον καφέ

μου,έριξα 'ματιά λοξή 'ς τον τόμο

που μου έδωσες να μελετήσω,

'βυθισμένος διασκεδάζοντας με αμανέ,

'σε ύδατ',αχαρτογραφήτως,που καλούμαι να βαδίσω..

Ουτιδανός ενώπιον ανθρώπων και Τριάδος

 Λάβρος για το δαρεικό

που 'βρέθηκε 'μπροστά σου

ήρθα ξένος τόσο 'ς το χωριό

διώχνοντάς με η μαμά σου.

Ήταν τέτοια η ζωή

που 'λάτρευα τη χαραυγή,

αποστερούμενος το μέλλον,

τον Παράδεισο της Κρίσης

μες 'ς τα όνειρα,τις αναμνήσεις.

Λατρεία μου μεγάλη,

αίνιγμα μοναδικό,

σαν οπτασία βλέπω πάλι

της Αγγλίας το χρυσό.

Αργυρώ μου αργυρή!

Με τα παράσημα και τα μετάλλια!

Δια τι θωρώ σε σκοτεινή;

Τι σου συνέβη,τόσο μόνη,'ς τα παράλια;

'Στο 'ξεκίνημα 'μισού αιώνα

είχα να τα βάλω με μια Λεγεώνα.

Προς αυτού το τέλος του ενιαυτού

το μέλλον 'πολεμούσα -ώδευα κατά κρημνού.

Εύπλαστη ψυχή

ωσάν αερικόν,ωσεί

τα χίλια μύρια όμματα

'σε πλάνες και 'σε παραπτώματα.

'Ξεφυλλίζοντας λογύδρια και συγκινούμενος

ωσεί βατράχι που κοάζει

και με τ'άλλα που τυρβάζει

προς τους Παρισίους και τας Βιέννας οδηγούμενος.

Τι παράνοια η επαιτεία;

Μήπως ήρθε η Μαρία

να κρατήση συντροφιά

την παγερή καρδιά μου,

μια εμπίστη και 'δικιά μου;

Ενάλιος αστήρ,

χαρίεσσα κραδίη

μες 'ς το ζων και ζέον πυρ

που καίει και δεσμεύει και ομνύει

'ς'Ευαγγέλια για τους λαούς

του κόσμου με φανούς και με πυρσούς.

Μια κραιπάλη με στολίδια

 Μπόι πέντε μέτρα,

μ'έν'ακόμη τσιγαράκι,

χάλυβας σωστός,ως πέτρα

να χορεύη 'στο καπάκι.

Γιουσουφάκια,θα με 'δήτ'

εμπρός σας να περνώ

και 'ς τους αστέρες να πετώ

και,μόλις ενθουσιαστείτε,

καπνικόν του δαφνοφύλλου

θα γενώ και ασκητής του μήλου..

'Πληγώθηκα βαρειά

και ήρθα ξένος πάλι

να λυτρώσω την καρδιά

μες 'ς τη 'δική σου την αγκάλη.

Ναυτίας το απόγειο μιας ποντοπόρου λέμβου

 Σπαράγματα Πατέρων

'σκέπασαν τη βιοτή μου.

Εκείνος,πολιός ο γέρων

εξανέτειλε 'ς τη χαραυγή μου.

Γαλαζοκίτρινες οι ηλιαχτίδες

'φώτισαν τα βήματά μου

μες 'ς τον απύθμενο σεβντά μου

με παμπόλλου του ιδρώτος τις ρανίδες..

Μ'ένα βλέμμα σιωπηλό

που σύρεται προς τον Ευφράτη

αγωνίσθηκα να 'βρω χρυσό

ενώπιον του Πύρρου και του Μιθριδάτη.

Το μέλλον 'θέλει φαντασία.

Το παρόν πηγαί'αβελτηρία

για να αισθανθής πως είσαι παρελθόν,

σαν κομψοτέχνημα οικοδομώντας των ψυχών

την άβυσσο εκείνη που καλύπτει

τον Παράδεισο και διαρκώς σε τύπτει..

Μεγαλαυχίας το Κεφάλαιον ετούτο

βρίθ'υποκρισίας,ψεύδους,ατιμίας

μες 'ς την παγερή πνοή που τελειώνει και το Βρούτο

'σε στιγμές ελάχιστες των ελαχίστων σου μιας παλιρροίας.