Περί της εξουσίας(ή άλλου τίνος;-φεύγωμες προς Τήνον)

ΑΜΜΕΣ ΔΕ Γ'ΕΣΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩι ΚΑΡΡΟΝΕΣ

Πρασινογάλαζα τα 'μάτια

και 'φορούσανε περικνημίδες,

ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια

και πατώντας κατσαρίδες.

Διηνεκές το πένθος 'ς την καρδιά καταβυθίζει,

αναμένοντας την αναστάσιμον ελπίδα.

Καινά δαιμόνια ο Τύραννος ες τας Αθήνας προσκομίζει,

ρουν αλλάσσοντας της ιστορίας και σανίδα

σωτηρίας ψάχνοντας μες 'ς τους Συμμάχους,

όνειδος το ακρογωνιαίον της στιγμής του τάχους..

Κύμβαλον παλλόμενον το καλοδουλεμένον.

Ήταν η γνωστή σου συνταγή.

Από τα μήκη της αβύσσου 'ς το σταθμό των τρένων.

Έλαμπες μα 'ζήλευσες την άφατο σιγή.

Αυτοκυρίαρχος λαός,

τους Λάκωνες μιμούμενος,

και,αντικρίζοντας το φως,

ακτίνες Του καρπούμενος..

Δόξα 'σ'έναν Κύριο

-που σ'έπιανε ντελίριο

'ς τη θάλασσα να περπατεί

κι'ενώπιόν σου ν'αστραποβολεί..!