Κίθαρις η αγλαά και λύρα η ζωή μου
να σε αναμένω εμπαθώς
να 'δω κι'εγώ το 'λίγο φως
που σκέπει κάθε βήμα σου(αιώνιος τιμή μου).
Τραγωδία πότε
κωμωδία τότε
να σε βλέπω τόσον ενεή
'στο φως αόμματη,τυφλή.
Μέλλοντα σκοπούμενα
παρόντα τραγικά
μες 'στη σιγή θρυλούμενα
και 'στους αιθέρες ταπεινά.
Πλοίο που εκπλέει 'στ'ανοικτά της Θάσου,
διοσημείο που σε καίει και δεσμεύει την καρδιά σου,
παρατήρησα και δώσ'του πάλι να σε 'βρω
'στης πόλης τα στενά σοκάκια συντροφιά με την Αργώ..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου