Σπαράγματα Πατέρων
'σκέπασαν τη βιοτή μου.
Εκείνος,πολιός ο γέρων
εξανέτειλε 'ς τη χαραυγή μου.
Γαλαζοκίτρινες οι ηλιαχτίδες
'φώτισαν τα βήματά μου
μες 'ς τον απύθμενο σεβντά μου
με παμπόλλου του ιδρώτος τις ρανίδες..
Μ'ένα βλέμμα σιωπηλό
που σύρεται προς τον Ευφράτη
αγωνίσθηκα να 'βρω χρυσό
ενώπιον του Πύρρου και του Μιθριδάτη.
Το μέλλον 'θέλει φαντασία.
Το παρόν πηγαί'αβελτηρία
για να αισθανθής πως είσαι παρελθόν,
σαν κομψοτέχνημα οικοδομώντας των ψυχών
την άβυσσο εκείνη που καλύπτει
τον Παράδεισο και διαρκώς σε τύπτει..
Μεγαλαυχίας το Κεφάλαιον ετούτο
βρίθ'υποκρισίας,ψεύδους,ατιμίας
μες 'ς την παγερή πνοή που τελειώνει και το Βρούτο
'σε στιγμές ελάχιστες των ελαχίστων σου μιας παλιρροίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου