'Στην αγκαλιά της μοναξιάς η μόνη μου ελπίδα
να 'βρω το Ντι Κάπριο εκεί,που τόσο 'λαχταρούσα
σύντροφο πιστό και αρωγό προς βήματα που 'νοσταλγούσα,
οδοιπόρος έρημος και ξένος για μια τέτοια προσωπίδα.
'Κλείστηκα 'στην άβυσσο μα ήλθε Ήλιος ζωηρός
να συντροφεύσει τα γενναία τελευταία βήματα
Λαρήτων ημιθέων κι'άλλων όντων προς το φως
που και περίμενα με θάρρος μα με κρίματα
πολλά που δεν ξανάδα 'στη ζωή μου,
τιποτένιος,ιταμός να κρύβω το κορμί μου.
Αρρώστησα να 'δω 'λιγάκι
να μου εμφανίζεις μια καρδούλα
πού 'θελε εις βάθος τόσο δα νεράκι
κι'έπαιζε υπό το βλέμμα του Κατσούλα.
Δεν έχω να σου δώσω
τίποτε μα τίποτε,πια,
πίστεψέ με και θα σώσω
μια ψυχή από τη βιά.
'Στ'όνειρο σε είδα να χαμογελάς
και να μου δείχνεις πώς να περπατήσω,
τείνοντας συντροφικά το χέρι και 'στον Κροίσο
συνεπώς και θαρραλέα ν'απαντάς
πως 'ζήσαμε πτωχά και ζούμε όπως πρέπει,
μες 'στα σωθικά κρατώντας πλούτη,μύθους,έπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου